Een weekend op het platteland. Mijn collega' waarschuwden me dat er niet veel te doen is in Toowoomba , ander half uur rijden ten westen van Brisbane. Na Toowoomba begint the Outback. En inderdaad het was een rustig maar prachtig dorpje (net zo groot als leeuwarden) boven op de dividing range. The dividing range is een berg rug welke de kust scheidt van het binnenland. Aan de zee kant regent het vaak en aan de andere kant is het droog, koud s nachts en heet overdag. De tocht naar Toowoomba was mooi, we passeerden verschillende heuvels en kleine dorpjes. We zouden een nacht bij de ouders van Geanne slapen welke net buiten Toowoomba op een heuvel woonden. Het huis waarin ze woonden was prachtig met een mooi uitzicht op de heuvels.
De volgende twee dagen hebben we heerlijk genoten van de gastvrijheid. het was vooral interessant om te horen hoe het is om midden in de outback te wonen. Voordat de ouders van Geanne naar deze woning verhuist zijn woonden ze 300 kilometer meer naar het binnenland op een property van 1500 acers. (erg groot). Dit betekend dat ze afgezonderd leefden van de rest van de wereld en volledig gericht waren op het runnen van hun schapen(6000), koeien en graan bussines. Ze vertelden ons hoe het is om een maal in de maand naar de supermarkt te gaan, wat Home schooling inhoud en wat het is om in een kleine gemeenschap te leven. Het bijzondere aan de gesprekken was dat je merkte dat ze het leven nemen zoals het is.

De kiddo's vonden het super om lekker buiten te spelen en te genieten van de ruimte om het huis. Zondag aan het einde van de middag zijn we weer terug gereden naar Brisbane . Het was bijzonder om zo even weg te zijn en nieuwe mensen te ontmoeten.

Met easter gaan we naar het eaterfest www.easterfest.com.au een christelijk music festival in Toowoomba. We hebben er erg veel zin in. Het is een soort Flevo. Er komen enkele goede bands zoals Newsboys, Jars of Clay, AlabasterBox (speelt zwager van Geanne in) en er zijn diverse sprekers en activiteiten te doen. Het lijkt ons super om easter door te brenegn tussen christenen. Verder hebben we niet echt plannen gemaakt. Sjoukje komt over twee week en Eliam en Luca zijn al allemaal plannen aan het maken wat ze kunnen gaan doen als ze er is.

We zin nu een jaar weg en kunnen bijna weer beginnen met aftellen. Ik heb op min werk aangegeven dat ik niet veel langer blijf dan de duur van min contract dus ergens in de zomer van 2009 zullen we wel weer in Nederland zijn. Momenteel is het weer hier omgeslagen naar Noodweer in sommige plaatsen van QLD. In het noorden is op sommige plaatsen 600 millimeter regen op een dag gevallen (record in NL 137 per dag). Met name in het Noorden zijn momenteel erg veel stormen wat er voor zorgt dat het weer hier lekker koel is met af en toe een bui. Een ander voordeel is dat door dit weer de golven hoog zijn wat leuk is om te bodyboarden.

Mensen het gaat jullie allemaal goed en tot snel.

plannen en ziek zijn

Eliam, Bloem en ik (henrike) zijn ziek. hopenlijk nu weer aan de beterende hand. Ja, dat kan ook in australie. We zijn deze week precies een jaar in australie. We merken dat ook ons gevoel erover verandert door besef dat we hier nu een jaar zijn. Het tweede jaar gaat er anders uitzien, we hoeven minder te ontdekken en op te bouwen en zijn helemaal gewent. We krijgen dit tweede jaar waarschijnlijk veel bezoek en we maken plannen wat we nog willen doen, zien en beleven in de tijd dat we hier zijn. We voelen ons vaak wel verwent hoor, dat je nog steeds een soort vakantiegevoel hebt en tegelijk een dagelijks leven gevoel.
Aankomend weekend gaan we met een vriendin naar haar ouders in Toowoomba, ze hebben hun hele leven (ze zijn nu gepensioneert) in de outback gewoont, en gaan ons daar een indruk van geven.
Vandaag is het ook 'sorry day'. Nu al een historische dag in de australische geschiedenis, en een van de eerste acties van het nieuwe parlement. Er wordt vandaag officieel door de overheid excuus aangeboden voor het 'stelen' van het land van de aboriginals. Ook is er van ongeveer 1900 tot 1970 (ja, zo lang) een officieel programma geweest voor het blank-maken van de aboriginals. De kinderen werden weggehaald bij de ouders en door australische (blanke) gezinnen geadopteert, zodat in een aantal generaties het aboriginalbloed zou verdwijnen. Ook kerken hebben hierin een rol gespeelt. (hierover gaat ook de film 'the rabbit proof fence'.)
Nu is er grote schaamte bij de blanke australiers tegenover de aboriginals voor deze daden. En bovendien gaat het niet goed met grote groepen aboriginals, ze vormen vaak een lage sociale en ecomonische klasse, en zijn erg afhankelijk van bijstand, hogere cijfers in kindermisbruik, en verslavingen, hebben veel gezondheidsproblemen en een beduidend kortere levensverwachting. De aboriginals voelen zich slachtover van de daden van de blanken en zien dat als oorzaak voor de slechte situatie nu.

Daarom dus vandaag 'sorry day'.

En nu is het tijd om buiten te spelen!
tot snel

Fimpje van onze week in Hervey Bay (en omstreken)

Hervey Bay

De afgelopen week moest elbert in Marybourough ( 4 uur ten noorden van Brisbane) werken, een klein plaatsje dat zich voornamelijk bezig houd met hout. Houtkap, vervoer, in planken zagen enz. Niet zoveel te beleven voor kinderen dus, maar 35 km verder, aan de kust ligt Hervey Bay, dus daar hebben we een huisje gehuurd. het huisje was heel nieuw en voelde als 6 sterren, er stond champagne en chocola in de koelkast, en was speelgoed voor de kids, een wasmachine en droger, grote zacht handdoeken en meer aangenaamheden. We kwamen zaterdagavond aan en de eerste maandag was een nationale feestdag, australia day. dus elbert was vrij. We hebben lekker op het strand rondgehangen en van de omgeving genoten. Hoewel we de halve dag niet konden zwemmen vanwege gesignaleerde HAAIEN... er werd ons verteld dat er niet eerde iemand gebeten is maar ze zijn heel voorzichtig. De rest van de week was elbert aan het werk. Het was ongeveer 30 minuten lopen naar het strand vanaf het huis, dus elke dag ging ik met de kinderen naar het strand, we konden spelen in de schaduw van de bomen en omdat Fraser Island voor de kust ligt is er bijna geen branding en ondiep water, dus heel geschikt voor ons. vaak waren wij nagenoeg de enige op het strand, mijn observatie was dat in Hervey Bay drie groepen mensen zijn, de mensen die er wonen, backpackers die een 'package deal' hebben en Fraser Island gaan bezoeken met een tour. en bejaarde gepensioneerden die met een grote gekleurde platic 'noodle' op het strand komen om vervolgens met een petje op en de noodle onder beide oksels een uurtje ronddeinen op de golven van de zee. (een beetje lichaamsbeweging zou voor de meeste geen kwaad kunnen, maar ze zwemmen niet, we hangen op hun noodle.) (* wie niet weet wat ik met een noodle bedoel, dat is zo'n plastic foam ding waar kinderen mee spelen in het zwembad).
Vrijdag avond reden we naar Bundaberg (ja, waar de beroemde bundaburg rum word gestookt). Daar is een strand waar grote zeeschildpadden hun eieren leggen. Tussen januari en maart. we liepen eerst nog even lekker op het strand en wachten tot het donker werd. Door rangers en vrijwilligers word het strand in de gaten gehouden en de nesten beschermt en onderzoek gedaan naar de schildpadden. (ze zijn echt reuzegroot, wel ruim een meter doorsnee).
We werden in groepen in gedeeld en hoopten dat ergens tussen 7 en middernacht een schildpad haar eieren zou leggen of een van de nesten zou uitkomen. Om half 8 werden we door de ranger meegenomen naar het strand. Er was een nest aan het uitkomen. Het was een magische ervaring, in het donker over het stand lopen (de babyschildpadden laten zich leiden door het maanlicht op de branding, dus de rangers probeerden het gebruik van licht tot een minumum te beperken) Er was een nest met ruim 100 kleine babyschildpadjes, onder begeleiding van de rangers konden we ze aanraken en en kracht van hun voorste flippers voelen waarmee ze als maniaken naar de zee kruipen en daar vervolgens 3 a 4 dagen doorpeddelen om in de goede golfstroom te komen die hun naar hun leefgebied brengt (ze wonen tussen de 300 en 14000 km van het strand af van waar ze worden geboren en later (hopenlijk, 1 op de 1000 bereikt de leeftijd van 35 jaar en sexuele volwassenheid) terug komen om eieren te leggen. daarna zagen we ze over het strand richting de zee kruipen (tijdens deze tocht slaan hun minihersenen het magnetisch veld op van de plek van het strand, dus als je zou optillen en de zee in zou gooien slaan ze deze voor het vrouwtje crusiale stap over, nou ja eigenlijk crusiaal voor haar eventuele kids) en wegzwemmen in de branding. Daarna werd het nest opengemaakt door de ranger om informatie te verzamelen voor onderzoek, de eierschalen werden geteld, de naam van de moeder opgeschreven (toen ze de eieren legde werd een kaartje met haar naam bij de eieren gedaan) en de niet uitgekomen eieren onderzocht op eventuele ontwikkeling. Ondertussen vertelde de ranger over het leven van de schildpadden, wat zo fasinerend was en je onder de indruk maakt van de intrigerende comlexiteit en samenhang van de schepping.
Wat een bijzondere dieren en verschrikkelijk dat ze ernstig met uitsterven worden bedreigt.
Na dat we al dit prachtigs hadden gezien was het half 10 en sliepen 2 van de 3 kinderen. we konden nog langer blijven om meer te zien maar kozen om maar aan onze 2 uur durende terugreis te beginnen. Om 12 uur waren we thuis...6 uur later stonden we op om het huis aan te vegen en in de auto een ontbijtje te eten, we wilden namelijk via Tin Can Bay terug rijden omdat daar een plek is waar sóchtends wilde dolfijnen zich laten voeden. De plek was op een afgelegen vissers pier waar inderdaad twee rivierdolfijnen kwamen om een lekker visje gevoert te krijgen. Wij kwamen er om een uur of 9 en inmiddels had de dolfijn die nog rondzwom zijn kwotum van 3 kilo vis per dag al achter de kiezen, dus mochten wij hem niet meer geven (ook hier hielden en ranger en vrijwilligers de boel netjes in de gaten, met een info bord en een kwotum per vis en instructies hoe met de dolfijnen om te gaan, echt goed geregeld) maar de dolfijn liet zich heel erg zien en dat was heel mooi. hij hoopte natuurlijk op nog een toetje. Ook zagen we een prachtige pelikaan die voor ons ging poseren.
En nu zijn we weer thuis, het was een mooie week.
Ga nog even een poging doen een filmpje te fabriseren voor op de blog om dit verhaal te begeleiden met visuele informatie.