warm en nat

Terug in Queensland, is het nu typisch brisbane weer in de zomer.
Heet en benauwd.
Vannacht heeft het de hele nacht geregent en verder is het heel heet.
Dus als we de kans hebben een zwembad in te duiken doen we dat!
Verder voelt deze periode een beetje merkwaardig, we willen nog zoveel mogelijk leuke dingen doen met onze australische vrienden, maar het is ook allemaal een beetje onbestemd en afronden. Elbert heeft het deze week rustig op zijn werk maar de komende weken weer druk. En we bereiden ons voor op alle reizen die te komen staan, onze plannen veranderen steeds weer een klein beetje. Maar Globaal is het plan hetvolgende:
Hilde en Geert Jan komen volgende week, (!!!!) we hebben natuulijk veel zin om lucy te ontmoeten. We zijn met hun in en rond brisbane, en geven ze de mogelijkheid voor twee minivakantietjes als stel, terwijl ik op hun meisjes pas. Ze gaan naar de Great Barrier Reef en naar Melbourne. Eind febr. verhuizen we, moeten we ons huis opleveren en gaan we in onze auto&tent leven voor 9weken ofzo!. Eerst hebben we ongeveer 3 a 4 weken om 3000 km. door de woestijn te reiden naar Ullurru in het midden van australie, en daarna naar het zuiden, Adeliade, en naar melbourne, waar we Theo en Elze hopen te vinden, om met hun in 4 weken terug naar Brisbane te reiden, onze auto te verkopen en dag te zeggen. Daarna via maleisie (1 week) terug naar schiphol...

Maar we blijven onze plannen bijstellen, er zijn nu bijvoorbeeld hele grote overstromingen in de woestijn, en de Rangers van die gebeiden zetten informatie over de wegen op internet. We zagen gisteren dat één van de wegen die we wilden nemen 1 meter onder water staat. Dat kan er over een paar weken natuulijk heel anders uitzien, maar goed, we moeten dus misschien een andere route nemen...

we houden jullie op de hoogte.

Tasmanie deel 6

De laatste dagen campeerden we in het Nationaal Park bij Liffey Falls, ondanks dat het hoogsiezoen is stond er bijna niemand. Het was een prachtige plek, met twee stroompjes, hoge bomen en veel ruimte.
voor we gingen slapen maakten we een vuurtje en roosterden marshmellows, YummmYumm.
Afwassen in het riviertje (zonder zeep natuurlijk)en vanaf de tent wandelden we naar de Liffey Falls, maar nadat we het bordje hadden gelezen durfden we bijna niet meer...
Levensgevaarlijk al dat gewandel!!

Tasmanie deel 7 (laatste)

p vrijdagochtend werden we bibberens wakker bij Liffey Falls. De termometer in de auto gaf aan dat het 1 graden was. Opgewarmd in de auto gingen we ontbijten in een oud plaatsje in een prachtige bakkerij.
We aten het Swagman Plate met kaasjes uit de omgeving, vers gebakken brood, gepikkelde uitjes en hammen. Het lekkerste ontbijt van Tasmanie.

En toen terug naar Brisbane!
Waar het lekker warm was en we in het zwembad van de buren gingen zwemmen.
Eliam kan al bijna zonder bandjes!

Tasmanie deel 5

Bij Pyengaga staat midden in het weiland het café met de beschrijvende naam:
'Pub in the Paddock'.
tegen het einde van de 19 de eeuw woonde er een boerengezin in de vallei. De vrouw was vroedvrouw en hielp de babies in de valei op de wereld en gaf zelf het goede voorbeeld door 15 kinderen te baren. Haar zonen waren meer geintereseerd in het drinken van bier dan het ambieren van het boerenberoep en zij vatte het idee op om een tapvergunning aan te vragen voor hun boerderij. Zo kreeg de familie in 1880 een tapvergunning en zat sinds die tijd voor of achter de bar. Een poosje was er ook een dansvloer in de schuur. Nog steeds opereert deze 'Pub in the paddock'. Het is echt een goed ouderwets bruin café waar je ook kamers kan huren om te logeren. De atractie is ook Princes Priscilla, het bierdrinkende varken. Aan de bar kan je een biertje voor haar kopen en die drinkt ze met veel plezier leeg.
Echt waar!


Onderweg naar Liffey Falls stopten we bij Andy's Bakery. Zonder dat we het wisten een superbakkerij. Met prijswinnende meatpie's, schepijs (genaamd 'death by chocolate') en ander lekkers.
Wij namen een Wallaby Burger met frietjes en rode wijn...

p.s de foto's willen momenteel niet uploaden, ik probeer het later nog eens.

Tasmanie deel 4

Foto's beschrijven maar en deel van deze plek, beschrijvend genaamd de 'Remarkable Cave'.
De rotsen zijn zo enorm groot, het gebulder van de golven, de zoute lucht. Met trappen klom je naar beneden in en kloof waar het water door een gat naar binnen kwam en weer wegstroomde.





en schattige Echida (prikkelige miereneter)
probeerde de weg over te steken.
Henrike verlengde zijn leven (voorlopig...) door het te helpen oversteken.





De dagen dat we bij Port Arthur waren was het heel nat en koud, gelukkig was een een grote kampkeuken om te koken en eten.
De Camping was een soort dorp op zich, mensen hadden grote kampementen gemaakt en iedereen maakte een groot vuur bij zijn tent, dus het rook de hele dag en nacht naar vuur en rook, veel mensen hadden 1, 2 of 3 boten bij hun tent en hun eigen benzine in hun UTE's.
Een soort zelfvoorzienende middeleeuwse outlaws, we waren een beetje geintimideerd...
En door de kou en nattigheid vroegen we ons af of 3 weken camperen in Tasmanie wel zo'n goed idee was.
Wat een verschil om de volgende dag naar Freycinet aan de oostkust te rijden.

Freyecinet National Park is een schiereiland aan de Oostkust van Tasmanie, met 3 gekke bergen op een rijtje genaamd 'The Hazards' en een soort pelgrimsoord strand genaamd "wineglass bay". Er is een camping aan het strand van het nationaal park die zo populair is dat je in augustus word geloot wie er tussen kerst en pasen op de camping kan staan. Ik waagde een gokje door de ranger te vragen of er ook een plekje was voor één nacht, en, ja, er had iemand afgezegd en we konden op de camping staan. We begrepen de populairiteit! Een eigen plek omringt door 'bush' en een eigen trapje naar het strand en uitzicht op de Hazards, en in de ochtend kan je meteen aan mooie wandelingen beginnen, want je bent al in het Park.

tasmanie deel 3

Vanuit Snug reden we naar het Tahune Forest Reserve. In het bos is kan je een wandeling door de boomtoppen maken die eindigt in een uitzichtpunt over de Houn Rivier. Om de adrenaline flink te laten stromen hangt het laatst gedeelte van het pad 'los' zodat het schommelt in de wind en door de mensen die erop lopen.
Kennelijk moeten mensen in het bos worden gelokt met soort pretparkattracties (het pad is zelfs rolstoelvriendelijk) om zo het bos te 'ervaren' en mensen geld verdienen aan het bos.
Vanaf het plaatsje Geeveston moest je 30 km slingeren over een smal weggetje om er te komen, wat zeker bijdroeg aan het gevoel van anticipatie dat je op weg was naar een bijzondere ervaring.

Na de Tree Top Walk was er nog een andere wandeling, die misschien wel veel spannender was. Door middel van twee wiebelige hangbruggen gingen we over twee rivieren heen.



Hobart
In de prachtige natuurlijke baai ligt Hobart, de hoofdstad van Tasmanie. Tussen kerst en oud en nieuw waren er heel veel activiteiten waar we even een kijkje naar konden nemen. De "taste" een festival rond al het lekkers wat er in tasmanie word geproduceert. Wij aten ijs met vruchten en een Seafoodplatter met mosselen, inktvis, calamarie, oesters, zalm enz. mmm. Ook waren er acrobaten shows en kunstactiviteiten. Ook finishten de zeilers van beroemde Sydney-Hobart zeilrace, maar je moest goed opletten want ook de Melbourne- Hobart race finishde en van uit Launcheston waren er twee zeilracen naar Hobart, één via het oosten en één via de westkust van Tasmanie. Oftewel, veeeeel boten.



Na het australische BYO (bring your own) vonden wij een PYO (Pick your own) Farm.
Bij deze boerderij kon je je eigen bramen, frambozen, kersen en ander lekkers plukken.
Bloem was vooral aan het proeven en keuren. Ook heel belangrijk.

Tamanie Deel 2

wandelen
Tasmania's beroemste nationaal Park:
Cradle Mountain. Spectaculaire bergen, meren en valeien. En altijd onvoorspelbaar weer. Op de dag dat wij er waren, koud en nat. Tussendoor slaagden we erin een paar wandelingen te maken, over mooie planken paden en bruggetjes. Een ontdekkingstocht. Eliam de bushranger ging natuurlijk voorop!




Vanuit Stahan rijden we een lange dag naar Mount Field National Park.
Onderweg maken we een aantal stops. Eerst slingeren we naar Queenstown, een mijnwerkers plaatsje met veel vervallen tijdelijk uitziende huizen. Onderweg zie je de enorme destructie van het mijnen. De bergen zijn gestript van alle bomen en de toppen ontbreken. Je ziet de wegen van de buldozers en de kaalheid en erosie. Het ziet er naar en verwoest uit. Het bezorgt je een soort van plaatsvervangend schuldgevoel voor de schade aangericht door medemensen op zoek naar gemakkelijk beschikbare aardschatten.




Na Queenstown rijden we door het Franklin Gordon Wild Rivers Park, een nationaal park wat bijna een kwart van tasmanie beslaat en praktisch onbewoonde wildernis is. Er zijn geen wegen en geen bewoning of economisch activiteit. Deze week was in het nieuws dat er een militair is kwijtgeraakt tijdens een oefening in dit gebied. Aan de ander kant van de weg is het Lake St. Claire Nationaal Park, eigenlijk het zuiden van de Cradle Mountains, waar we een paar dagen eerder waren. We maakten daar een wandeling, een pad wat al eeuwen door de aboriginals word gelopen naar Platypus bay. We zagen ook deze Echidna, de Spiky Anteater ofwel prikkelige miereneter, die met zijn lange puntige neus zocht naar een lekker hapje.


Aan het einde van de dag kwamen we aan bij Mount Field National Park, waar we campeerden. S avonds kwamen er heel veel wallablies rond onze tent.



Mount Field National Park heeft enorm hoge bomen, wel 400 jaar oud en soms wel 100 meter hoog. De meeste bomen zijn Stringy bark Gum Trees, de bast pelt van de bomen af in lange slierten. dus onder aan de boom zie je een bast maar bovenaan zijn ze kaal, en onderweg hangt de bast in slierten naar beneden. De bomen kunnen elk moment takken laten vallen, of nog erger, omvallen. Vandaar het niet erg geruststellende bordje. Lekker wandelen met zulke informatie!
S'avonds wandelden met met de Ranger door het donkere bos en dan merk je hoe het bos tot leven komt met zoveel nachtdieren, possums in de bomen, honderden (letterlijk) wallabys en andere kleine kangaroes, veel met jongen, hopten rond en knabbelden van het gras.

Tasmanie deel 1

Ja, ja deel 1 van tasmanie.
Dat betekent dat we denken dat we al onze belevenissen niet in 'eén blogje kwijt kunnen.. inderdaad.
De vakantie was volgepakt met nationale parken, wandelingen en ontmoetingen met de dieren van tasmanie. Halverwege werd onze tent omgeblazen maar gelukkig had iemand ons net een andere tent aangeboden, dus hoefden we niet onder de sterren te slapen.
Ook was het kkkkoud in tasmanie, ons bloed is inmiddels helemaal aan het subtropische klimaat van Queensland gewend geraakt maar we hadden in tasmanie een paar heel koude nachten, meestal werd het overdag wel weer warm en anders moest de fysieke activiteit voor warmte zorgen. Anyway, het was een mooie vakantie, dus laten we beginnen aan deel 1.
we kwamen aan in Launceston, en bleven daar het eerste weekend bij de fam. Meyer, die Elbert 10 jaar geleden had ontmoet. Daarna vertrokken we naar de noordkust waar we op zoek gingen naar het vogelbekdier:

De Platypus of het vogelbekdier is een merkwaardig diertje. De eerste mensen die het zagen en beschreven konden hun ogen niet geloven, en de mensen die hun beschrijvingen lazen en zagen dachten dat het verzonnen was. Dit mooie diertje leeft is schone rusige riviertjes, graaft een lange tunnel naar een nestholletje (soms wel 20 meter lang). Eerst verzamelt het vrouwtje stokjes en bladeren die ze met haar staart vasthoud en naar haar nest brengt, ondertussen eet ze lekker veel en slaat ze het vet op in haar dikke staart. Dan legt ze in het nest twee eieren (wat haar dus als reptiel zou klassificeren) waar ze zich omheenkrult om ze warm te houden (net als vogeltjes) maar het merkwaardige is dat ze ze als ze uit hun eitjes komen melk geeft, het systeem om melk te geven is heel basic, een platypus heeft geen borsten of tepels, de melk drupt door de huid heen waar de babies het afsabbelen. Omdat ze melk geeft is het eigenlijk ook een zoogdier.
Om het nog even bij dieren te houden gingen we in Burnie in het donker bij een pinguin colonie kijken.Het plaatje naast Burnie heet trouwens penguin...
Om een uur of 9, als de zon onder ging gingen we met een groepje vrijwilligers kijken bij de penguins, het was tegen het einde van het broedseizoen en hoe donkerder het werd hoe meer dikke vette baby penguins we uit hun ondergrondse holletjes zagen komen. (waar ze dus de hele dag in verstopt zitten) De babies waren al best groot en hadden nog een beetje donsveren maar ook al veel 'echte grote penguin veren'. Ze riepen dat ze honger hadden. Uit de zee kwamen de papa's en mama's van de babies, als ze uit het water kwamen zongen ze een speciaal liedje naar elkaar zodat ze wisten waar ze waren. Eerst droogden de papa's en mama's op de rosten zodat ze de dons van de babies niet nat maakten en ze verkouden werden. De ouders kwamen naar de babies toe en lieten ze eten uit hun snavel. Omdat het aan het einde van het seizoen was waren de babies dikker dan de ouders, die door hun voedingsverantwoordelijkheid behoorlijk waren afgeslankt. Zodra de babies al hun dons verloren hebben stoppen de ouders met voeden en moeten de babies zichzelf redden.

Ook beklommen we 'the Nut'in stanley, een raar rotsplateau in de zee.Bovenop was het behoorlijk winderig, maar ook een beetje raar, omdat je bovenaan helemaal geen idee hebt van de hoogte, je maakt gewoon een wandeling door stukken gras, bos en bosjes en af en toe kom je bij het randje en zie je heel ver beneden de zee en word je eraan herinnerd dat je boven op 'the nut'loopt.


Ook verklaarde elbert Boat Harbour Beach tot het allermooiste strand van tasmanie. Het is inderdaad prachtig, een soort baaitje met prachtige golven, superheldere zee, en begroeide rosten. maar de icing op de cake was de relaxte sfeer met een speeltuintje op het strand. En een surfclub die een biertje voor elbert hadden en een kopje koffie voor mij. Ja, try to beat that!
Dus met vrolijk spelende kinderen, biertjes en koffie is Boat Harbour Beach verklaart tot allermooiste strand van tassie

word vervolgd...