Tamanie Deel 2

wandelen
Tasmania's beroemste nationaal Park:
Cradle Mountain. Spectaculaire bergen, meren en valeien. En altijd onvoorspelbaar weer. Op de dag dat wij er waren, koud en nat. Tussendoor slaagden we erin een paar wandelingen te maken, over mooie planken paden en bruggetjes. Een ontdekkingstocht. Eliam de bushranger ging natuurlijk voorop!




Vanuit Stahan rijden we een lange dag naar Mount Field National Park.
Onderweg maken we een aantal stops. Eerst slingeren we naar Queenstown, een mijnwerkers plaatsje met veel vervallen tijdelijk uitziende huizen. Onderweg zie je de enorme destructie van het mijnen. De bergen zijn gestript van alle bomen en de toppen ontbreken. Je ziet de wegen van de buldozers en de kaalheid en erosie. Het ziet er naar en verwoest uit. Het bezorgt je een soort van plaatsvervangend schuldgevoel voor de schade aangericht door medemensen op zoek naar gemakkelijk beschikbare aardschatten.




Na Queenstown rijden we door het Franklin Gordon Wild Rivers Park, een nationaal park wat bijna een kwart van tasmanie beslaat en praktisch onbewoonde wildernis is. Er zijn geen wegen en geen bewoning of economisch activiteit. Deze week was in het nieuws dat er een militair is kwijtgeraakt tijdens een oefening in dit gebied. Aan de ander kant van de weg is het Lake St. Claire Nationaal Park, eigenlijk het zuiden van de Cradle Mountains, waar we een paar dagen eerder waren. We maakten daar een wandeling, een pad wat al eeuwen door de aboriginals word gelopen naar Platypus bay. We zagen ook deze Echidna, de Spiky Anteater ofwel prikkelige miereneter, die met zijn lange puntige neus zocht naar een lekker hapje.


Aan het einde van de dag kwamen we aan bij Mount Field National Park, waar we campeerden. S avonds kwamen er heel veel wallablies rond onze tent.



Mount Field National Park heeft enorm hoge bomen, wel 400 jaar oud en soms wel 100 meter hoog. De meeste bomen zijn Stringy bark Gum Trees, de bast pelt van de bomen af in lange slierten. dus onder aan de boom zie je een bast maar bovenaan zijn ze kaal, en onderweg hangt de bast in slierten naar beneden. De bomen kunnen elk moment takken laten vallen, of nog erger, omvallen. Vandaar het niet erg geruststellende bordje. Lekker wandelen met zulke informatie!
S'avonds wandelden met met de Ranger door het donkere bos en dan merk je hoe het bos tot leven komt met zoveel nachtdieren, possums in de bomen, honderden (letterlijk) wallabys en andere kleine kangaroes, veel met jongen, hopten rond en knabbelden van het gras.