Tasmanie deel 1

Ja, ja deel 1 van tasmanie.
Dat betekent dat we denken dat we al onze belevenissen niet in 'eén blogje kwijt kunnen.. inderdaad.
De vakantie was volgepakt met nationale parken, wandelingen en ontmoetingen met de dieren van tasmanie. Halverwege werd onze tent omgeblazen maar gelukkig had iemand ons net een andere tent aangeboden, dus hoefden we niet onder de sterren te slapen.
Ook was het kkkkoud in tasmanie, ons bloed is inmiddels helemaal aan het subtropische klimaat van Queensland gewend geraakt maar we hadden in tasmanie een paar heel koude nachten, meestal werd het overdag wel weer warm en anders moest de fysieke activiteit voor warmte zorgen. Anyway, het was een mooie vakantie, dus laten we beginnen aan deel 1.
we kwamen aan in Launceston, en bleven daar het eerste weekend bij de fam. Meyer, die Elbert 10 jaar geleden had ontmoet. Daarna vertrokken we naar de noordkust waar we op zoek gingen naar het vogelbekdier:

De Platypus of het vogelbekdier is een merkwaardig diertje. De eerste mensen die het zagen en beschreven konden hun ogen niet geloven, en de mensen die hun beschrijvingen lazen en zagen dachten dat het verzonnen was. Dit mooie diertje leeft is schone rusige riviertjes, graaft een lange tunnel naar een nestholletje (soms wel 20 meter lang). Eerst verzamelt het vrouwtje stokjes en bladeren die ze met haar staart vasthoud en naar haar nest brengt, ondertussen eet ze lekker veel en slaat ze het vet op in haar dikke staart. Dan legt ze in het nest twee eieren (wat haar dus als reptiel zou klassificeren) waar ze zich omheenkrult om ze warm te houden (net als vogeltjes) maar het merkwaardige is dat ze ze als ze uit hun eitjes komen melk geeft, het systeem om melk te geven is heel basic, een platypus heeft geen borsten of tepels, de melk drupt door de huid heen waar de babies het afsabbelen. Omdat ze melk geeft is het eigenlijk ook een zoogdier.
Om het nog even bij dieren te houden gingen we in Burnie in het donker bij een pinguin colonie kijken.Het plaatje naast Burnie heet trouwens penguin...
Om een uur of 9, als de zon onder ging gingen we met een groepje vrijwilligers kijken bij de penguins, het was tegen het einde van het broedseizoen en hoe donkerder het werd hoe meer dikke vette baby penguins we uit hun ondergrondse holletjes zagen komen. (waar ze dus de hele dag in verstopt zitten) De babies waren al best groot en hadden nog een beetje donsveren maar ook al veel 'echte grote penguin veren'. Ze riepen dat ze honger hadden. Uit de zee kwamen de papa's en mama's van de babies, als ze uit het water kwamen zongen ze een speciaal liedje naar elkaar zodat ze wisten waar ze waren. Eerst droogden de papa's en mama's op de rosten zodat ze de dons van de babies niet nat maakten en ze verkouden werden. De ouders kwamen naar de babies toe en lieten ze eten uit hun snavel. Omdat het aan het einde van het seizoen was waren de babies dikker dan de ouders, die door hun voedingsverantwoordelijkheid behoorlijk waren afgeslankt. Zodra de babies al hun dons verloren hebben stoppen de ouders met voeden en moeten de babies zichzelf redden.

Ook beklommen we 'the Nut'in stanley, een raar rotsplateau in de zee.Bovenop was het behoorlijk winderig, maar ook een beetje raar, omdat je bovenaan helemaal geen idee hebt van de hoogte, je maakt gewoon een wandeling door stukken gras, bos en bosjes en af en toe kom je bij het randje en zie je heel ver beneden de zee en word je eraan herinnerd dat je boven op 'the nut'loopt.


Ook verklaarde elbert Boat Harbour Beach tot het allermooiste strand van tasmanie. Het is inderdaad prachtig, een soort baaitje met prachtige golven, superheldere zee, en begroeide rosten. maar de icing op de cake was de relaxte sfeer met een speeltuintje op het strand. En een surfclub die een biertje voor elbert hadden en een kopje koffie voor mij. Ja, try to beat that!
Dus met vrolijk spelende kinderen, biertjes en koffie is Boat Harbour Beach verklaart tot allermooiste strand van tassie

word vervolgd...