Hervey Bay

De afgelopen week moest elbert in Marybourough ( 4 uur ten noorden van Brisbane) werken, een klein plaatsje dat zich voornamelijk bezig houd met hout. Houtkap, vervoer, in planken zagen enz. Niet zoveel te beleven voor kinderen dus, maar 35 km verder, aan de kust ligt Hervey Bay, dus daar hebben we een huisje gehuurd. het huisje was heel nieuw en voelde als 6 sterren, er stond champagne en chocola in de koelkast, en was speelgoed voor de kids, een wasmachine en droger, grote zacht handdoeken en meer aangenaamheden. We kwamen zaterdagavond aan en de eerste maandag was een nationale feestdag, australia day. dus elbert was vrij. We hebben lekker op het strand rondgehangen en van de omgeving genoten. Hoewel we de halve dag niet konden zwemmen vanwege gesignaleerde HAAIEN... er werd ons verteld dat er niet eerde iemand gebeten is maar ze zijn heel voorzichtig. De rest van de week was elbert aan het werk. Het was ongeveer 30 minuten lopen naar het strand vanaf het huis, dus elke dag ging ik met de kinderen naar het strand, we konden spelen in de schaduw van de bomen en omdat Fraser Island voor de kust ligt is er bijna geen branding en ondiep water, dus heel geschikt voor ons. vaak waren wij nagenoeg de enige op het strand, mijn observatie was dat in Hervey Bay drie groepen mensen zijn, de mensen die er wonen, backpackers die een 'package deal' hebben en Fraser Island gaan bezoeken met een tour. en bejaarde gepensioneerden die met een grote gekleurde platic 'noodle' op het strand komen om vervolgens met een petje op en de noodle onder beide oksels een uurtje ronddeinen op de golven van de zee. (een beetje lichaamsbeweging zou voor de meeste geen kwaad kunnen, maar ze zwemmen niet, we hangen op hun noodle.) (* wie niet weet wat ik met een noodle bedoel, dat is zo'n plastic foam ding waar kinderen mee spelen in het zwembad).
Vrijdag avond reden we naar Bundaberg (ja, waar de beroemde bundaburg rum word gestookt). Daar is een strand waar grote zeeschildpadden hun eieren leggen. Tussen januari en maart. we liepen eerst nog even lekker op het strand en wachten tot het donker werd. Door rangers en vrijwilligers word het strand in de gaten gehouden en de nesten beschermt en onderzoek gedaan naar de schildpadden. (ze zijn echt reuzegroot, wel ruim een meter doorsnee).
We werden in groepen in gedeeld en hoopten dat ergens tussen 7 en middernacht een schildpad haar eieren zou leggen of een van de nesten zou uitkomen. Om half 8 werden we door de ranger meegenomen naar het strand. Er was een nest aan het uitkomen. Het was een magische ervaring, in het donker over het stand lopen (de babyschildpadden laten zich leiden door het maanlicht op de branding, dus de rangers probeerden het gebruik van licht tot een minumum te beperken) Er was een nest met ruim 100 kleine babyschildpadjes, onder begeleiding van de rangers konden we ze aanraken en en kracht van hun voorste flippers voelen waarmee ze als maniaken naar de zee kruipen en daar vervolgens 3 a 4 dagen doorpeddelen om in de goede golfstroom te komen die hun naar hun leefgebied brengt (ze wonen tussen de 300 en 14000 km van het strand af van waar ze worden geboren en later (hopenlijk, 1 op de 1000 bereikt de leeftijd van 35 jaar en sexuele volwassenheid) terug komen om eieren te leggen. daarna zagen we ze over het strand richting de zee kruipen (tijdens deze tocht slaan hun minihersenen het magnetisch veld op van de plek van het strand, dus als je zou optillen en de zee in zou gooien slaan ze deze voor het vrouwtje crusiale stap over, nou ja eigenlijk crusiaal voor haar eventuele kids) en wegzwemmen in de branding. Daarna werd het nest opengemaakt door de ranger om informatie te verzamelen voor onderzoek, de eierschalen werden geteld, de naam van de moeder opgeschreven (toen ze de eieren legde werd een kaartje met haar naam bij de eieren gedaan) en de niet uitgekomen eieren onderzocht op eventuele ontwikkeling. Ondertussen vertelde de ranger over het leven van de schildpadden, wat zo fasinerend was en je onder de indruk maakt van de intrigerende comlexiteit en samenhang van de schepping.
Wat een bijzondere dieren en verschrikkelijk dat ze ernstig met uitsterven worden bedreigt.
Na dat we al dit prachtigs hadden gezien was het half 10 en sliepen 2 van de 3 kinderen. we konden nog langer blijven om meer te zien maar kozen om maar aan onze 2 uur durende terugreis te beginnen. Om 12 uur waren we thuis...6 uur later stonden we op om het huis aan te vegen en in de auto een ontbijtje te eten, we wilden namelijk via Tin Can Bay terug rijden omdat daar een plek is waar sóchtends wilde dolfijnen zich laten voeden. De plek was op een afgelegen vissers pier waar inderdaad twee rivierdolfijnen kwamen om een lekker visje gevoert te krijgen. Wij kwamen er om een uur of 9 en inmiddels had de dolfijn die nog rondzwom zijn kwotum van 3 kilo vis per dag al achter de kiezen, dus mochten wij hem niet meer geven (ook hier hielden en ranger en vrijwilligers de boel netjes in de gaten, met een info bord en een kwotum per vis en instructies hoe met de dolfijnen om te gaan, echt goed geregeld) maar de dolfijn liet zich heel erg zien en dat was heel mooi. hij hoopte natuurlijk op nog een toetje. Ook zagen we een prachtige pelikaan die voor ons ging poseren.
En nu zijn we weer thuis, het was een mooie week.
Ga nog even een poging doen een filmpje te fabriseren voor op de blog om dit verhaal te begeleiden met visuele informatie.