een geluidje

Robe, zuidkust van zuidaustralie. Genoemd de Limestone coast. Hoe water en de wind de kust heeft gebeeldhoud, sleuven, holen. Het slijten van de limestone gebeurt natuurlijk het meeste waar de branding de kust raakt daardoor onstaan er gevaarlijke overhangende cliffen waarop gezellig wandelen russisch roulette is.

Vanuit de Outback gingen we naar het Bel Air Nationaal Park in Adelaide, het park ligt op de heuvels van Adelaide, en het was 15 minuten rijden naar het centrum. Het park stond vol grote Gumtree´s en af en toe zagen we een koala een dutje doen.
Onze tentstokken geven wat problemen dus we gingen Adelaide in om te kijken of we vervangende stokken konden krijgen, dat kon gelukkig, we hoefden er maar twee dagen op te wachten. We bekeken de musea van adelaide, wat mooi en interessant was, Adelaide is een ruime groene stad, en de woonwijken waar we doorheen reden waren prachtig. Heel anders dan Brisbane, met veel meer Europese invloeden, en meer historie. De ligging is prachtig, in de heuvels, aan de kust.
In de volgende dagen werd het lekker warm. We maakten een prachtige wandeling langs de kust, het is een stukje kust waar je heel goed aardlagen kan zien, en er word daar veel onderzoek gedaan naar de verschillende periode in de geschiedenis van de aarde en ijstijden enzo. Daarna was het hoog tijd de verkoeling van het strand op te zoeken. Omdat het in een baai ligt is er niet echt branding, wel super helder water en lekker koel.
Aan het einde van de dag konden we de tentstokken ophalen en de volgende dag vertrokken we weer. We gingen in de ochtend naar een dierentuin en kregen een uitgebreide `see and tell` over australische dieren. We begonnen met twee Emu´s, waarover we leerden dat de mama's enkel het ei leggen en de vaders het daarna overnemen, en ook verdwaalde weesjes onder hun hoede nemen. Op deze manier kunnen de papa's wel met 25 Emukindjes door de Outback rennen. En ondertussen zit mam's met haar erome Emuogen naar de volgende breedgeschouderde Emupapa te knipogen.
En na de giftige spinnen en werd ons een Groene boom kikker getoond. Nu wist ik dat ze een spectaculaire roltong hebben waarmee ze langsvliegende insecten naar binnen sleuren. Maar ik wist niet dat ze niet alleen van die grote bolle ogen hebben om mee rond te kijken, maar dat als de kikker een te grote prooi heeft om in een keer naar binnen te werken ze bij gebrek aan kaken haar oogleden sluit en die grote oogballen naar binnendrukt om daarmee haar eten te pletten. Pfff, wat ben ik ineens blij met mijn tanden... En dat is nog niet alles uit de kikkers truckendoos, als ze iets giftigs eten, of dat vermoeden, kunnen ze hun komplete maag binnenste buiten uitspoegen, en dan met hun voorpootjes schoonvegen. Is alles verwijderd , slikken ze hun eigen, schone maag weer in.
Helaas kent Eliam deze truuk niet, toen we verder reden na de dierentuin klaagde hij over een zere buik, en even later zag ik in mijn ooghoek een oranje/gele veeg. Eliam spuugde de hele auto door...