Njarrindjeri

We reden naar de kust en stopten bij Coorong nationaal Park, een park met veel duinen, meren en strand. Het waaide ontzettend hard en was heel erg afgekoeld, we konden ons niet voorstellen dat we de vorige dag aan het strand hadden gezeten met 33 graden.
We vonden een uitgestorven kampeerboerderij, en na even zoeken vonden we iemand die aan een auto sleutelde, hij vond het prima als we onze tent opzetten, we konden de wc en douches gebruiken en de eetzaal en keuken, alle deuren waren open.
Het was een merkwaardige plek. In een afgelegen nationaal park, bij een lege kampeerboerderij, een eenzaam tentje en enorm harde wind en regen. We kookten op de 10 pitten van de kampkeuken en aten in de grote eetzaal.
We reden op de 4whdrive tracks van het park en maakten een paar natte wandelingen. We ontmoeten ook de mensen die de kampeerboerderij runden, het was een Aboriginal stel, twee elders van de Ngarrindjeri Tribe, waarvan de voorouders als jaren (misschien wel 1000) in dit gebied woonden. Leefden van de vissen en vogels, kangaroes en emu's. Het kamp waar we logeerden gebuikten ze voor grote groepen en als centrum om mensen te vertellen de cultuur van hun tribe. En het te behouden en documenteren. Ze hadden ook een museum. Het was een heel mooi en informatief museum, helemaal wetende dat het geen officieel, rijksmuseum is. Ik ben al in veel musea geweest om te leren over Aboriginal cultuur, maar dit was (eindelijk) duidelijk en niet gehuld in politieke correctheid/vaagheid.
Het Ngarrindjeri volk kende veel tegenslag, vooral sinds de komst van de blanken. In de afgelopen 150 jaar is hun land afgepakt, zijn ze tegen hun zin verhuist en zijn veel kinderen gestolen.
Inmiddels waren er een oom en een tante van het stel (Tom en Ellen) in ons gesprek beland en ze vertelden dat beide mannen (Tom en de oom ) waren gestolen van hun moeders, En dat ze beide een rechtzaak hadden aangespannen tegen de overheid en dat hadden gewonnen. In die tijd was er voor Aboriginals geen reden nodig om kinderen weg te nemen (zoals verwaarlozing of mishandeling) omdat er werd aangenomen dat ze niet goed voor hun kinderen wilden zorgen en het ' wilde' kinderen zouden worden, net als hun ouders.
Hartverscheurend om de verhalen te horen en de brieven te lezen van de moeders die ze stuurden omdat we hun kinderen terug wilden. De oom vertelde dat hij 40 keer een fiets had gestolen om van adelaide (waar hij in een kostschool woonde) terug naar zijn thuisland en moeder te fietsen, en dat hij nooit verder kwam dan de bergen rond adelaide en dan door de politie werd teruggebracht.
Ze hebben er een klein boekje over geschreven en blijven vechten voor gelijke rechten en gelijkwaardige kansen voor hun kinderen, met behoud van hun cultuur.
Ellen gaf de techniek van het traditionele weven door aan vrouwen van de Njarrindjere en andere geintereseerden, ze gebruiken de gras uit de omgeving. In het museum lagen een aantal hele oude tasjes en kommen die nog bewaard waren gebleven. Ze is vorig jaar met een groep njarrindjeri vrouwen naar amerka gereist voor een internationaal wevers congres, en Tom was mee gegaan en sprak over de njarrindjre cultuur en de strijd van de Aboriginals op Harvard. Het was een bijzondere ontmoeting die eindigde in het uitwisselen van emailadressen en goede wensen en de hoop elkaar nog eens weer te zien, Ellen gaf me nog drie boeken over hun cultuur en hun gevecht voor de stolen generation.
Nog een beetje duizelig en dankbaar voor de bijzonder ontmoeting vertrokken we naar het zuidoosten.
Het blijft koud en regenachtig en we blijven hier in Robe nog een dagje en dan vertrekken we naar de Grampians, een berggebied tussen Adelaide en Melbourne
Ellen zei over het weven: The weaving pattern represents life, stitch by stitch, circle by circle. The lands, water and all living things are connected like family.